Vandaag een online sessie gedaan met een jongen. Hij was vreselijk blij om weer eens iemand te spreken. Hij vindt het reuzemoeilijk op school, sowieso al. Bij moeilijkheden duikt hij het liefst onder tafel. Hij wil ervan weggaan, het niet aangaan. Hij is een heerlijke stuiterbal, die met humor en zijn vrolijk en open gezicht iedereen om zijn vinger windt. Mij ook! Haha. Het viel me al op dat hij vandaag tijdens dat we samen aan de slag waren, erg hyper was. Dan viel er weer wat op de grond, dan associeerde hij weer door op wat ik zei. Wilde me van alles laten zien. En lekkere grimassen trekken tussendoor! Ik dacht hij moet even naar buiten. Dus mocht hij vlakbij huis, in overleg met zijn moeder, iets zoeken uit de natuur. Het mocht van alles zijn, wat hij maar mooi vond. Een steen, een dennenappel, wat dan ook. Hij kwam weer terug met een takje. De bedoeling was dat we een soolselfie zouden maken. Meneer mocht 10 woordjes bedenken, die bij zijn meegenomen tak pasten. Hij keek me eerst wat vreemd aan. “Wat moet ik doen?” Met mijn telefoon in de selfiestand vertelde en liet ik hem zien dat we een selfie gingen maken. Geen foto van onszelf, maar een gedichtje over jezelf! Dus wat zie je, voel je, ruik je aan jouw takje? Wat valt je op als je naar dit takje kijkt? Meneer wilde hem eerst graag tekenen. Prima, altijd goed, eigen initiatief. Heel precies tekende hij zijn tak na. En dit meneertje heeft altijd tijd nodig, dus na even wachten en nog even wachten, kwamen zijn woorden.

Grijs/wit, uit-de-boom-gevallen, stroef, tak, beetje recht en een beetje krom, bruinig, beetje dik, beetje dun, boompje.

5 woordjes mocht hij kiezen om te gebruiken. 5 woordjes die hij mocht schrijven na 6 keer het woordje Ik onder elkaar te hebben opgeschreven. Achter de laatste IK zou zijn naam komen te staan.
Wat er gebeurde was echt prachtig. Ik was zo benieuwd wat er zou komen! Ik vertelde hem dat de woordjes die bij zijn tak passen, ook wel eens heel goed bij hem zouden kunnen passen! Ik zag hem denken…..
Hij las me zijn gedichtje, zijn soolselfie, voor:

Ik ijstak
Ik uit de boom gevallen
Ik stroef
Ik grijs en wit
Ik plant tak
IkDit jochie met zijn geheel eigen mooie manier van zijn, die veel in zijn koppie heeft, laat een enorme zelfkennis zien. Ik vraag hem naar zichzelf te kijken.
“Ja”, zegt hij, “Ik ijstak. Dan ben ik bevroren in de vriezer! Haha. Dat gebeurt er met me als ik niet meer weet wat ik moet doen… dan bevries ik helemaal en word ik koud!
En Ik stroef? Ehhhh….”. Met grote ogen kijkt hij me aan. “Ja, dat ben ik als ik niet zo goed meewerk met mijn mama”. En dat klopt precies…. Het is een hele worsteling thuis nu mama ook een beetje juf moet zijn. Mik leest verder zijn selfie voor. “Ik grijs en wit…..ja af en toe ben ik niet zo leuk en af en toe ben ik dat wel”. Hij komt van zijn plekje af en mòet even een gekke bek trekken, hij moet even bewegen. Hij kijkt me ondertussen aan en wacht op een reactie. Tikkeltje spannend vindt hij het zie ik aan zijn mimiek. En dan komt de laatste. Ik neem het subtiel even van hem over. “Ik plant tak”, zeg ik, “jij bent een groeiend takje! Jij hebt water nodig en zonlicht én dat er af en toe voor je gezongen wordt! Net zoals een plantje ben je aan het groeien, en dingen moeilijk vinden aan je schoolwerk, is heel gewoon en helemaal niet erg. Een grote glimlach verschijnt er op zijn gezicht. Ik geef hem dikke duimen, en complimenten over hoe hij deze opdracht heeft gemaakt. Mik kruipt tegen zijn moeder aan, en er komen tranen. Omdat we samen benoemen wat hij allemaal mist in deze coronatijd. Hoe verdrietig hij ervan is en er toch wat van probeert te maken met zijn moeder. Hoe knap ik dat vind. Dat ook deze emoties erbij mogen horen. Mik voelt zich begrepen en gezien. De knuffel van zijn moeder helpt hem.

Mik groeit. Ik ben ook aan het groeien. Je hebt een pracht-sool-selfie gemaakt, jongen!

Ik Mik.