“Zonder mij draait ons hele gezin in de soep”, zuchtte Els, moeder van drie kids. “Ik regel alles! Ze kunnen maar weinig zelf, als ik ze niet help dan vergeten ze alles…..en dan hoor ik dat ik meer mag loslaten! Pfoe wat een enorme uitdaging. En, ik weet niet of ik het wel kan”.

Haar schouders hingen helemaal naar beneden. Ze is met een hulpvraag over dochter Pien van 11 gekomen. Pien is niet vooruit te branden vertelt ze me. Gek wordt ze ervan. Straks moet ze naar de middelbare…..maar hoe dan? Plannen van haar huiswerk? Ze heeft geen idee. Haar overkomt altijd van alles. Straks loopt ze in zeven sloten tegelijk…..krijgt ze verkeerde vrienden….Hoe kan ik zorgen dat Pien het zelf gaat doen? Straks ben ik er ook niet meer bij…
Als gedragsspecialist ben ik gewend om te kijken naar een oorzaak van het gedrag van een kind. Hoe krijgen we Pien in beweging? Waardoor komt ze zo laks over? Is ze onzeker over zichzelf? Hoe is ze in contact met anderen? Cijfert ze zichzelf weg? Of vindt ze het wel makkelijk dat haar moeder alles voor haar regelt… Een soort aangeleerde hulpeloosheid? Allemaal dingen om uit te zoeken. Vaardigheden om aan te leren. Pien weer de regie terug te geven. Zodat ze haar eigen keuzes gaat maken. En ja, daar hoort fouten maken ook bij. Dingen die in de soep lopen. Ervaringen waar ze van gaat leren!
Pien is al een poosje in mijn praktijk. Ze laat zeker vooruitgang zien. Haar inwendige stuur kan ze steeds vaker vinden en gebruiken. Ze is aan het oefenen zich wat beter te kunnen uiten. En haar moeder, Els, werkt heel hard door juist wat vaker achterover te leunen. Door de regie vaker aan haar dochter te geven. Door als ze wat vraagt allereerst terug te reageren met: “ Ehhh geen idee. Wat denk je er zelf van?”. En toch zegt mijn onderbuik dat we er nog niet zijn….tijd voor een opstelling.
Els kiest een tegel voor zichzelf uit en voor haar dochter. Ze liggen dicht bij elkaar. De neus van Els gericht op die van Pien, echter Pien kijkt langs haar moeder heen. De vader wordt erbij gelegd, de andere kids komen erbij. Ook de ouders van Els krijgen een plekje. En Els haar verdere oorspronkelijke gezin. Dan blijkt dat er in een pril stadium een kindje is overleden, in de baarmoeder. Dat was voor de geboorte van Els zelf. Haar moeder kon emotioneel niet altijd aanwezig zijn, dat heeft Els ervaren. Els is gaan zorgen voor haar moeder, heeft de last van haar moeder overgenomen. Ze is daarvoor heel hard gaan werken, om zelf ook gezien te worden. Haar dochter Pien keek naar Els haar overleden broer. Moeder en dochter waren gebonden. We hebben wat tegels een ander plekje gegeven, een kaarsje voor haar broer erbij. De last die Els heeft gedragen is teruggegeven, in liefde, aan haar moeder. Er kwam weer ruimte…..Els ging naar huis, met haar jas en de deurknop in haar hand, zuchtte ze eens diep. Wat is er veel gebeurd. De plek van Pien en haar voelde helemaal goed in de laatste opstelling.
En zo komt er meer ruimte voor Pien en de rest van het gezin. Els en Pien staan weer op hun eigen plekje. Van gebonden naar verbonden!