We zijn zo’n beetje aan het eind van het traject, dat we samen zijn ingegaan. Want zijn ouders zijn uit elkaar gegaan. Ik probeer een helicopterview aan te bieden. Dat je, ondanks een scheiding, ook mag leren omgaan met het leren surfen op de golven in je leven. Immers goede en minder goede tijden kunnen ervoor zorgen dat je gaat groeien! Deze jongen, die logischerwijs ook op school een kort lontje had, die niet wist wat hij met zichzelf aan moest, laat deze sterke groei zien. En ik ben onder de indruk van wat er onder mijn ogen gebeurt…
Uiteraard komt er veel bij kijken. Mijn visie op omgaan met een scheiding is o.a. dat je je leert uiten. Een basisgegeven dat de helicopterview weergeeft. Immers als je je gevoelens en emoties helder in beeld hebt, je ze kan erkennen, herkennen en kan uiten, dan kom je heel ver! Er zijn vele dingen bekend die voorkomen bij eens scheiding. De loyaliteit naar beide ouders toe, dat ouders hun kinderen op 1 zetten, en hun eigen (pijnlijke) ervaringen daarvoor even opzij schuiven. Allemaal pittige klussen. Die zijn weerslag hebben op een kind. Deze jongen heeft een aantal ervaringen opgedaan, in het omgaan ermee. Hij heeft allereerst zijn gevoelens en emoties nu heel helder! Daar begint het mee. En dan, wat doe je met je gevoelens en emoties? Want je mag alles voelen, je lijf vertelt je eigenlijk hoe het met je gaat. En dan komt er eigenaarschap om de hoek. Want wat doe je met deze gevoelens? Ergens moet je ze kwijt. Als je dan leert je te uiten, neem je ook regie over je eigen keuzes. Want kies je ervoor om er niets mee te doen, tja dan loop je het risico op ontploffingsgevaar! Over overstromingsgevaar!
Deze jongen wilde dus iets bijzonders doen. Een boek schrijven. Hij wilde de hele situatie in zijn verhaal verwerken! En dat aan het eind van het hele proces! Hij liet me zien, dat hij er nu vanaf een afstandje naar kon kijken! Tijdens het schrijven bleek dat hij nog behoorlijk wat beelden had; overigens heel gedetailleerd. Dus ook tekeningen erbij. Tijdens het schrijven en tekenen kon hij prachtig weergeven, wat er allemaal in hem omging. Zoals “De vulkaan barstte uit. Toen papa en mama het vertelden. Ik wilde ervoor weglopen. Ik was woedend, verdrietig, kon het niet geloven, gekwetst, ontdaan, ……” Want met alles wat je voelt, komt daarna het besef wat kan mij helpen. Wat heb ik nodig? En als je daarover in gesprek gaat, dan kom je ergens. Supermooi toch?
Echt een prachtig voorbeeld, van wat er zich in een kind kan ontwikkelen, en wat zich dan laat zien. Wat een zelfkennis heeft hij opgedaan. Ik ben enorm trots op hem. Dat hij dit aan durft te gaan, en er helemaal voor gaat.