Je geboorte als spiegel!

Indertijd al zwangerend zoveel emoties voorbij voelen komen. Al vanaf het prille moment voelde ik liefde en hechting met kleintje. Hoe bijzonder. Zorg goed voor jezelf en de kleine in je buik. Ja ja, maar hoe doe je dat? Gevoelsmatig stond ik daar helemaal achter. Immers, zorgen voor mezelf is zorgen voor het kleintje. Luister naar je lichaam. Maar op sommige dingen die er gebeurden tijdens mijn zwangere leven had ik geen invloed. Zoals rouw bijvoorbeeld, is niet iets waar je voor kiest. En kleintje krijgt het wel mee. Immers je bent met je hoofd bij wat anders. Je bent emotioneel minder beschikbaar voor kleintje. Heel logisch. Maar minder betrokken ben je. Als tijdens je zwangerschap bijvoorbeeld een van je ouders overlijdt, ben je emotioneel geraakt. Dat is iets wat hoort bij het leven, afscheid nemen. Maar ingewikkeld als je zelf nieuw leven in je draagt. Het neemt veel van je emoties en je energie! Bij mij komt schuldgevoel naar boven. Schuld, ten opzichte van kleintje. Die daardoor jouw emotionele aanwezigheid mist. Met de beste wil van de wereld kon je er niet zijn. Ik probeer te kijken zonder oordeel, maar ben zelf al aangeraakt in dit stuk…. Ook meegaan in de drukte op werk is zo’n ding. Luisteren naar je lichaam, maar je werk trekt ook aan je. Ben je als aanstaande moeder ongelukkig, gestrest, leef je onder angstige omstandigheden, dan blijkt dat je kleintje al een reptielenbrein aan het ontwikkelen is. De flight, fright en fight- reacties. Maar makkelijker gezegd dan gedaan…. en nu zonder schuldgevoel hiernaar kijken kostte me wel moeite. Want op sommige gebeurtenissen in je leven heb je totaal geen invloed. Want nu weet ik wat ik gevoelsmatig al wist: imprinting in de cellen is wat er dan gaande is…..

Ik zag deze workshop op social media voorbij komen, en voelde dat ik daarheen moest, dat het paste bij mij, en waar ik nu sta in mijn persoonlijke ontwikkeling. Ja ik wil graag meer weten van geboortepatronen!

Intuïtief wist ik dat ik wat te halen had daar. Dus op naar de Achterhoek! Heidy Mallee gaf een workshop over de geboorte als spiegel. De weg ernaar toe was al bijzonder. Prachtig sneeuwlandschap, lekker weids, ik was helemaal in het nu. Altijd een cadeautje. In afwachting van wat zou komen en zich zou aandienen. Maar wat trok me zo aan deze dag?Waardoor was ik zo geÏnteresseerd? Mijn insteek was om in mijn praktijk ouders nog beter te kunnen begeleiden met kennis hierover. Dat bepaalde persoonlijkheidskenmerken en eigenschappen (gedrag dus ook) tijdens de zwangerschap zouden kunnen zijn ontstaan. En dochterlief, lag in een stuit, een onvolkomen stuit. Altijd al gevoeld dat mijn meisje daar haar redenen voor had. Immers eigenwijs in mijn buik, en eigenwijs in het leven! Ze gaat haar eigen weg, en is vastberaden. Dit is zo passend bij een stuitligging begreep ik tijdens de workshop. en ik kan het zo op haar leggen. Maar ik besef me maar al te goed, dat het geen stempel mag zijn. Immers, er zijn zoveel oorzaken voor gedrag en persoonlijkheid! Maar ik vind het machtig mooi allemaal, hoe het zo klopt. Mijn tweede kleine, waarbij ik de geboorte onbewust heb tegen lopen houden, die maak je de kop niet gek! Een nee is een nee en een ja is een ja. Hij mocht zelf bepalen wanneer hij geboren ging worden. Geen ingrepen, ook al kunnen die noodzakelijk zijn. Hij is zo dichtbij zichzelf! Nu, na deze mooie dag, kan ik dat nog beter een plaatsje geven. Zo is er over ieders geboorte, zelfs al over de tijd in de baarmoeder, van alles te vertellen. Dit is een andere manier van kijken naar gedrag en naar je persoonlijkheid. Prachtig aanvullend, en met prachtige manieren om ermee om te gaan. Want als je er meer van weet? Begrijp je je kind nog beter en kan je er met je hele zijn erkenning geven aan dat wat er is. Daar ben ik door geraakt en deel ik graag!  Voor mijn klanten…..maar had ik kunnen verwachten, mezelf zo tegen te komen?

“En daar stonden we dan, midden in een prachtig stukje natuur. Opdracht was ons eigen stilleven te gaan vormgeven, met dingetjes die je buiten vind. Tja wat kom je zoal tegen? Takjes, mos, een veertje. Wonderlijk wist ik meteen welke wondertjes bij mij pasten. Mijn hele verhaal ontstond daar! En prachtige plek uitgekozen, in een kring van een haagje, op een bankje. Immers alles op de grond leggen voelde voor mij als een soort begrafenisplechtigheid. Dus op het bankje legde ik mijn eigen geboorte-pad. Vanaf de dag dat ik geboren werd, mijn pad bewandelde. Deels intuïtief begonnen aan mijn pad, beetje springerig zoals ik kan zijn.  Zonder te weten waar ik heen ging. Dan weer hier, dan weer daar. Tot er een moment van stilstaan kwam. Mijn voetstappen stopten. Daar, op dat moment, voelde ik hoeveel dit voor me betekende. Niet in mijn hoofd, maar in mijn lijf. Mijn leven lang heb ik erkenning gezocht in anderen. Mede door heel hard te werken. Door te laten zien wie ik ben, dat ik het goed doe. Dat ik het heus wel zelf kan. En dan een soort goedkeuring te ontvangen! Maar daar, in dat mooie besloten kringetje, voelde ik dat dit het moment was om de erkenning aan mezelf te geven. IK! IK ben. IK ben wie ik ben. Erkenning en waardering kan prachtig uit mijzelf komen, daar heb ik geen spiegeling van anderen voor nodig. Ik, Miriam. Dat was een prachtig moment. Het zit in mijn hart dit moment. Vergeten doe ik dat niet meer. Alles viel op zijn plek. Pfoe wat mooi!

Ook benieuwd naar de spiegel van je geboorte? En die van je kinderen? 🙂 Anders kijken naar gedrag….love it!