Even zo een vraagje tussen neus en lippen door van mijn kant. Hoe gaat het vandaag met je? Heb je misschien een vol hoofd? En toen kwam het hele verhaal naar buiten. “Nou, ik heb dus gewoon van die laatjes in mijn hoofd, hè. En als ik iets moeilijks moet doen, dan staan dus al die laatjes open”. Ondertussen begint hij te tekenen. “Kijk, dit is mijn hoofd. En dat zijn dus de laatjes”. Hij tekent er 3 pijltjes bij. Nog geen idee waarom. Onder de laatjes tekent hij vierkantjes. Zijn hoofd staat duidelijk aan! Geen houden aan meer. Af en toe stel ik een vraag en dan gaat ie weer! “Ja dan gaat alles er dus in. Ik heb ook een techniek-la hoor! Maar dan gaan de laatjes dus dicht en maken ze ruzie”. Hij lacht tussendoor. Hij kijkt me zo aan van mag ik dat echt vertellen aan jou? Vind je dat echt niet gek? Ik: “Ja, iedereen heeft weer wat anders in zijn hoofd, toch”. “Ja! Maar in de avond dan komen er dus nog meer laatjes bij. Die maakt mijn hoofd dan gewoon hoor”. Hij wijst naar de pijltjes! Ik snap nu precies wat hij ermee bedoelt. “Maakt dat dan ook geluid, als de laatjes gemaakt worden? Lijkt me wel heel druk!”. “Nee, hoor, daar hoor ik niets van. Soms gebeurt het ook als ik slaap. Want dan verspreiden de laatjes zich, en zit er gewoon teveel in”. Voor hem dus de normaalste zaak van de wereld, blijkt. Hij maakt er veel gebaren bij, tekent af en toe wat, en lacht naar me. Hij voelt zich gezien en wordt er heel blij van. Zijn verhaal gaat verder. “Maar als ik me dan verdrietig voel, dan komen er dus ook plaatjes bij, hè. En die krijg ik bijna niet uit mijn hoofd. Ik maak dan gewoon een fotoalbum van al die plaatjes!”. Hij schatert het uit. “Hé, dan maak ik toch gewoon een rotfotoalbum? Daar stop ik dan de stomme in! Of zal ik een jaar-la maken….? Nee ik ga eerst een rotfotoalbum maken. Dat ga ik denk ik vannacht maar eens doen”. En dan komt mijn juffengedrag weer naar boven. Ik vraag hem, of zijn hoofd niet heel erg vol is. En al die laatjes, en dat er steeds laatjes bij komen? Maar nee, geeft hij aan. De laatjes helpen me juist hoor”. Ik denk al in oplossingen, stel hem vragen zodat hij er een oplossing voor kan bedenken. En dan zegt hij : “Maar dan bedenk ik gewoon dat ik in mijn hoofd dat stomme rotfotoalbum in de container gooi! Gewoon zo uit mijn raam!”. Probleem opgelost. En helemaal zelf bedacht. Nu ik eraan denk, glim ik nog helemaal na. Wat een prachtig, mooi, slim jochie.