Verbaasd vragend kijkt ze me aan. Wat zeg je? Mag ik kijken in mijn hoofd en tekenen wat ik daar allemaal zie? Mag ik echt de binnenkant van mijn hoofd tekenen?  Aarzelend begint ze. Tussendoor even kijkend naar mij, of ze het wel goed doet. Ze kan het bijna niet geloven….en dan tekent 3 jongetjes. “Dit is Sam. En dat is Senna!” Zodra ze door heeft dat het goed is wat ze doet, dat ze gewoon  mag vertellen wat ze allemaal in haar koppie heeft, gaat ze los! Ze vertelt me, dat ze alle drie rare geluidjes maken, en overal aan snuffelen. En ze laten scheten! En weet je, ze hebben allemaal raketten in de handen en daarmee schieten ze dus. Met veel herrie! Kijk, hij heeft al geen voegen meer……giechel giechel. Dan een diepe zucht. “Daarom kan ik me dus niet concentreren. Ze komen juist als ik iets moeilijks moet doen, zoals rekenen.” 

Ik zucht er ook van. Vandaag de eerste sessie met dit mooie meisje van net 6. Ze vindt het wel spannend om te komen. “Ik ben wel nerveus hoor”.  Ik leg haar uit dat vele kinderen dat hebben als ze voor het eerst komen. Dat ik dat wel snap. Langzaam laat ze de spanning los. De prachtige visuele reis door je hoofd die we samen doen laat haar zien wat ze allemaal kan met haar hoofd. Dingen die in het echt niet kunnen, kan jij dus allemaal wel met je hoofd! Ze glimlacht steeds meer. Van oor tot oor.  Heb jij altijd slimme kinderen? Echt?” Yep. Ik zie haar denken. Soms je je juist last van je eigen slimheid! Dan denk je aan zoveel verschillende dingen, dat het je even niet meer lukt.  Dan heb je een vol hoofd! Weer kijkt ze me met grote ogen aan, maar nu kijkt ze opgelucht. Eindelijk iemand die me begrijpt. Ze groeit in het uurtje dat we samen aan het werk zijn. Wat heb ik toch een mooi bijzonder vak! Zo blij dat ik onderdeel uit mag maken van bijzondere kinderen, bijzondere ouders. Ik geniet ervan, elke keer weer.

#kernvisie #krachtigandersleren #gedrag #beelddenken #slajeslag!